where art is always in focus

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Gallery. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Gallery. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
4.8.26

signa temporum, ars temporis _ ο δρόμος του προσκυνητή

 

 


 



 

 

Σημείωμα του καλλιτέχνη:

 

  Πώς γίνεται εγώ, αυτό που είμαι εγώ,

να μην υπάρχω πριν να υπάρξω,

και κάποτε εγώ, αυτό που είμαι εγώ,

αυτό που ήμουν να μην είμαι πια;
 

   — Πίτερ Χάντκε από το «Τραγούδι της παιδικής ηλικίας»


Η ενότητα φωτογραφιών «Ο δρόμος του προσκυνητή» γεννήθηκε μέσα από μια εσωτερική, σχεδόν υπαρξιακή ανάγκη επιστροφής. Αποτελεί το απόσταγμα μιας μακράς, βιωματικής προσκυνηματικής πορείας σε αναζήτηση μνημείων – όχι εκείνων των επιβλητικών τοπόσημων που διεκδικούν την αιωνιότητα, αλλά των ταπεινών, καθημερινών ιχνών ενός παρελθόντος που χάνεται αθόρυβα. Για μένα, αυτή η περιπλάνηση λειτούργησε ως ένα πνευματικό προσκύνημα σε αμυδρές μνήμες που επιζούν ακόμα, μια απόπειρα να συνομιλήσω με την αύρα πραγμάτων και τοπίων που ο χρόνος απειλεί να παραδώσει στη λήθη.  Στο επίκεντρο αυτής της αναζήτησης βρίσκονται στοιχεία που η βιασύνη του σύγχρονου βλέμματος προσπερνά: σκουριασμένα μέταλλα που στέκονται γυμνά απέναντι στον καιρό, χωματόδρομοι που μοιάζουν να οδηγούν στο απροσδιόριστο, και τα φθαρμένα εξωτερικά απέριττων κτισμάτων που στέκουν ως σιωπηλοί μάρτυρες μιας άλλης εποχής. Οι έγχρωμες φωτογραφίες της σειράς αποτυπώνουν αυτή την πραγματικότητα με μια παραπλανητική τυπική απλότητα. 

Ο προσκυνητής, σε αυτή την περίπτωση, δεν είναι ο θρησκευόμενος που κατευθύνεται προς έναν προκαθορισμένο ιερό προορισμό, αλλά ο περιπλανώμενος που αναγνωρίζει την ιερότητα μέσα στη φθορά. Κάθε κλικ δεν αποτελεί μια απλή αποτύπωση, αλλά το αποτέλεσμα μιας παρατεταμένης παρατήρησης, μια προσπάθεια να κατανοήσω πώς η μνήμη ριζώνει στα αντικείμενα. Δεν πρόκειται για νοσταλγία, αλλά για μια προσπάθεια να συλληφθεί η στιγμή εκείνη όπου η ύλη αρχίζει να ξεχνάει τη χρήση για την οποία κατασκευάστηκε και να αποκτά αυτονομία.
 Τα θέματα, απογυμνωμένα πλέον από την αρχική χρηστική τους λειτουργία, αποκτούν μια διαχρονική αξία στο έργο μου, μεταμορφούμενα σε ιδιότυπα μνημεία της ανθρώπινης εμπειρίας.  Αντικρίζοντας κανείς το σύνολο των φωτογραφιών, γίνεται σαφές πως δεν πρόκειται για μια απλή, μουσειακή καταγραφή των εξελισσόμενων ταυτοτήτων των κτιρίων και των τοποθεσιών προϊόντος του χρόνου. Το φωτογραφικό μέσο, με την ιδιότητά του να παγώνει τη ροή, λειτουργεί εδώ ως αντιστάθμισμα στην αναπόφευκτη ροπή της ύλης προς τη φθορά. Κάθε κάδρο είναι μια μικρή άρνηση του χρόνου, μια απόπειρα να κρατηθεί η ισορροπία ανάμεσα σε αυτό που ήταν και σε αυτό που γίνεται.
 Είναι μια οπτική σπουδή πάνω στη ροή της ύπαρξης, όπου το σταθερό συναντά το εφήμερο και η φθορά μετατρέπεται σε μια ανώτερη μορφή ομορφιάς. Καθώς ο θεατής βαδίζει στον «Δρόμο του προσκυνητή», έρχεται αντιμέτωπος με το δικό του εσωτερικό τοπίο. Kαλείται να αναγνωρίσει τη δική του παροδικότητα και τις δικές του λανθάνουσες αναμνήσεις μέσα στην ακινησία του τοπίου. Η σειρά αυτή είναι μια πρόσκληση σε έναν σιωπηλό διάλογο με το χθες, μια φιλοσοφική θεώρηση της απώλειας και της διατήρησης, μια πρόσκληση σε μια σιωπηλή συνομιλία με το παρελθόν, μια αναγνώριση ότι ακόμα και στα πιο ασήμαντα σημάδια της φθοράς κρύβεται μια βαθιά, παγκόσμια αλήθεια για την ύπαρξή μας.
Και μέσα από αυτή τη σιωπηλή μαρτυρία, το έργο καλεί τον θεατή να αναρωτηθεί για τη δική του σχέση με τους τόπους που περνάει, για τα σημάδια που αφήνει και για εκείνα που θα αφήσει πίσω του όταν ο δικός του δρόμος στρίψει αλλού.

Χρησιμοποίησα Polaroid επειδή το συγκεκριμένο μέσο, με το τεχνοτροπικό του ιδίωμα, τροφοδοτεί το εφήμερο στοιχείο των θεμάτων μου. Οι δε αναγραφόμενες διευθύνσεις δεν αντιστοιχούν σε πραγματικές τοποθεσίες, παρά μόνο λειτουργούν σαν οπτικοί γρίφοι σε ένα δημιουργικό — και ως εκ τούτου υπαρξιακό — huis-clos. Έχουν αποκλειστικά προσωπικό νόημα ως αποτυπώματα μιας πορείας, ως μια μορφή χαρτογράφησης του εαυτού, ένας ηθελημένος ασκητισμός, ο τόπος μιας εσωτερικής γοητείας που δεν ξεπερνά ποτέ τα όρια του πλαισίου — εκείνου που περικλείει συχνά τις φωτογραφίες μου. ✍Κ. Λ.

 

 

 

📸© Κ.Λ.
all rights reserved
(Polaroid enhanced)

📸© Κ.Λ.
all rights reserved
(Polaroid enhanced)

📸© Κ.Λ.
all rights reserved
(Polaroid enhanced)

📸© Κ.Λ.
all rights reserved
(Polaroid enhanced)

📸© Κ.Λ.
all rights reserved
(Polaroid enhanced)

 

📸© Κ.Λ.
all rights reserved
(Polaroid enhanced)

 

📸© Κ.Λ.
all rights reserved
(Polaroid enhanced)

📸© Κ.Λ.
all rights reserved
(Polaroid enhanced)

📸© Κ.Λ.
all rights reserved
(Polaroid enhanced)

📸© Κ.Λ.
all rights reserved
(Polaroid enhanced)

📸© Κ.Λ.
all rights reserved
(Polaroid enhanced)

📸© Κ.Λ.
all rights reserved
(Polaroid enhanced)

📸© Κ.Λ.
all rights reserved
(Polaroid enhanced)

📸© Κ.Λ.
all rights reserved
(Polaroid enhanced)

📸© Κ.Λ.
all rights reserved
(Polaroid enhanced)

📸© Κ.Λ.
all rights reserved
(Polaroid enhanced)

📸© Κ.Λ.
all rights reserved
(Polaroid enhanced)

📸© Κ.Λ.
all rights reserved
(Polaroid enhanced)

📸© Κ.Λ.
all rights reserved
(Polaroid enhanced)

📸© Κ.Λ.
all rights reserved
(Polaroid enhanced)

📸© Κ.Λ.
all rights reserved
(Polaroid enhanced)

📸© Κ.Λ.
all rights reserved
(Polaroid enhanced)

📸© Κ.Λ.
all rights reserved
(Polaroid enhanced)

📸© Κ.Λ.
all rights reserved
(Polaroid enhanced)

 

📸© Κ.Λ.
all rights reserved
(Polaroid enhanced)

 

📸© Κ.Λ.
all rights reserved
(Polaroid enhanced)

📸© Κ.Λ.
all rights reserved
(Polaroid enhanced)

 

επιμέλεια-κείμενο-εικόνες: Κάππα Λάμδα
© periopton 

 

 

Απαγορεύεται από το δίκαιο της Πνευματικής Ιδιοκτησίας 
η καθ' οιονδήποτε τρόπο αναδημοσίευση, χρήση ή ιδιοποίηση 
των εικόνων (αυτούσιων ή τροποποιημένων), 
καθώς και η χρήση της βασικής σύλληψης του έργου, 
των προτεινόμενων εικαστικών λύσεων, 
αλλά και των επιμέρους (σε χώρο και έννοια) ιδεών.


 

Pursuant to copyright law, any republication, use, or appropriation of the images (whether unaltered or modified) is strictly prohibited. 
This restriction also applies to the use of the work's core concept, the proposed visual solutions, and any individual spatial or conceptual ideas.

 

 

7.7.26

signa temporum, ars temporis _ ένα σημάδι ζωγραφισμένο σε ένα τζάμι

 

 

 



 
📸© Κ.Λ.
all rights reserved



[...] «Βάζω το ένα τζάμι πάνω στο άλλο, γιατί δεν μπορώ
να διορθώσω τίποτα

και κανείς δεν πρέπει να το προσέξει.

Ένα σημάδι ζωγραφισμένο σε ένα τζάμι

διορθώνει, χωρίς να το λερώνει

ένα σημάδι ζωγραφισμένο νωρίτερα
σε ένα άλλο τζάμι

Αλλά όλοι πρέπει να πιστεύουν

ότι αυτό δεν είναι το τέχνασμα 
ενός ατάλαντου καλλιτέχνη, ενός ανίκανου καλλιτέχνη

Καθόλου. Πρέπει να μοιάζει
σαν σίγουρη απόφαση

ατρόμητη, αγέρωχη 
σχεδόν αλαζονική

Κανείς δεν πρέπει να ξέρει ότι ένα σχέδιο
που πετυχαίνει κατά τύχη... είναι εύθραυστο

Ότι μόλις μια γραμμή εμφανιστεί
καλά φτιαγμένη, από ένα θαύμα...

...πρέπει να προστατεύεται,
να τη φροντίζεις, σαν κάτι ιερό.

Κανείς δεν πρέπει να συνειδητοποιήσει

ότι ο καλλιτέχνης είναι ένας φτωχός,
ηλίθιος που τρέμει, ένας υποδεέστερος

που ζει από τύχη,
μέσα στην ανυποληψία σαν παιδί...

ότι η ζωή του εξαντλείται σε μια παράδοξη
μελαγχολία

βουλιαγμένη από το αίσθημα 
κάτι παντοτινά χαμένου»

 

- από το 'Θεώρημα' του Πιερ Πάολο Παζολίνι

 

 

επιμέλεια-εικόνα: Κάππα Λάμδα
© periopton



Απαγορεύεται από το δίκαιο της Πνευμ. Ιδιοκτησίας
η καθ' οιονδήποτε τρόπο χρήση/αναπαραγωγή/ιδιοποίηση
του παρόντος άρθρου (ολόκληρου ή αποσπασμάτων)
της εικόνας συμπεριλαμβανομένης 

15.6.26

signa temporum, ars temporis _ 'in situ'

 

 

 

 

 

in situ
📸© Κ.Λ.
all rights reserved

 

 

σημείωμα καλλιτέχνη:

Το ίζημα του χρόνου

Πριν από τον λόγο, υπήρχε η πέτρα. Πριν από οποιοδήποτε αλφάβητο υπήρχε η θάλασσα, ο χρόνος, και η αργή, υπομονετική συνεργασία τους.
Οι πέτρες αυτής της έκθεσης συλλέχθηκαν από την ακτή, εκεί όπου δύο μεγάλες δυνάμεις συναντώνται αντιμαχόμενες: βράχος και νερό. Αυτό που η θάλασσα επιστρέφει στην ακτή μετά από χρόνια, δεκαετίες, αιώνες κύλισης, δεν είναι αυτό που πήρε. Οι ακμές έχουν εξαφανιστεί. Κυματολειασμένες. Και μερικές φορές — σε μια πτυχή της διάβρωσης, στο τυχαίο ανάγλυφο μιας κοιλότητας που σχηματίστηκε ακριβώς έτσι — εμφανίζεται κάτι που σταματά το βλέμμα. Ένα σχήμα. Μια μορφή. Σημάδια που το μυαλό αμέσως σπεύδει να αναγνωρίσει και να κατονομάσει.
Κανένα χέρι δεν καθοδήγησε τη φόρμα. Είναι αχειροποίητα έργα. Κι όμως, οι επιφάνειες αυτών των πετρών φέρουν αποτυπώματα που ηχούν τα παλαιότερα σημάδια που έφτιαξαν ποτέ οι άνθρωποι: τα περιγράμματα ζώων σε τοιχώματα σπηλαίων, τις πρώτες διστακτικές χειρονομίες προς την αναπαράσταση, προς την πράξη του να πούμε το είδα αυτό, και το έκανα απεικόνισα. Η φύση, αποδεικνύεται, κάνει τις ίδιες χειρονομίες πολύ περισσότερο καιρό και με πολύ λιγότερη πρόθεση — κάτι που μόνο βαθαίνει το ασυνήθιστο της συνάντησής μας μαζί τους.
Κάτω και πίσω από αυτές τις εικόνες τρέχει ένα δεύτερο κείμενο: γράμματα και αριθμοί δακτυλογραφημένα με παλαιά γραφομηχανή, αντλημένα από το ελληνικό αλφάβητο. Η επιλογή είναι σκόπιμη. Τα ελληνικά αποτελούν το βαθύ υπόστρωμα της δυτικής γραπτής σκέψης — την κληρονομημένη γραμματεία μέσα από την οποία προσπαθούμε, για χιλιετίες, να στερεώσουμε το νόημα στη θέση του, να το κρατήσουμε ακίνητο αρκετά ώστε να το μεταδώσουμε. Η γραφομηχανή μεταφέρει αυτή την παρόρμηση στη μηχανική εποχή, αποτυπώνοντας γράμμα γράμμα με μια βεβαιότητα που η πέτρα αγνοεί παντελώς. Μαζί, αυτοί οι χαρακτήρες σχηματίζουν έναν κώδικα — όχι έναν που σχεδιάστηκε για να λυθεί, αλλά έναν που σχεδιάστηκε για να θέσει ένα ερώτημα: ποιος, σε αυτή τη συνάντηση, γράφει πραγματικά;
Η ακτή δεν προτίθεται τίποτα. Η θάλασσα που στρόγγυλεψε αυτές τις πέτρες δεν συνέθετε. Κι όμως, τα αποτελέσματα της μακράς, αδιάφορης δουλειάς της φτάνουν μοιάζοντας, μερικές φορές με ανατριχιαστικό τρόπο, με νοητική απόρροια — με γλυφές από μια γλώσσα που δεν έχει ακόμη ανακαλυφθεί, ή που έχει ήδη ξεχαστεί. Βλέπουμε τη μορφή στην πέτρα όπως βλέπουμε ένα πρόσωπο σε ένα σύννεφο: δεν μπορούμε να το αποφύγουμε. Η αναζήτηση νοήματος δεν είναι επιλογή. Είναι αυτό που είμαστε.
Αυτό που κρατά ανοιχτό αυτή η έκθεση είναι ο χώρος ανάμεσα στην εγγραφή και στο τυχαίο, ανάμεσα στο γράμμα που πιέζεται σκόπιμα στο χαρτί και στην κοιλότητα που σχηματίζεται σταδιακά στον βράχο. Και τα δύο είναι σημάδια. Και τα δύο φέρουν το βάρος του χρόνου. Αλλά μόνο ένα από αυτά θα επιμείνει — και δεν είναι, τελικά, αυτό που φτιάξαμε εμείς.
Η θάλασσα συνεχίζει. Οι πέτρες αλλάζουν συνεχώς. Αυτό που βλέπουμε σε αυτές σήμερα γίνεται ήδη, ανεπαίσθητα, κάτι άλλο.
 

Όλες οι φωτογραφίες απεικονίζουν τις συλλεγμένες πέτρες στην αυθεντική τους μορφή. Καμία εικόνα δεν έχει υποστεί επεξεργασία με σκοπό την τροποποίηση ή την τεχνητή ενίσχυσή της. ✍ Κ. Λ.

 

 

in situ
📸© Κ.Λ.
all rights reserved

in situ
📸© Κ.Λ.
all rights reserved

in situ
📸© Κ.Λ.
all rights reserved

in situ
📸© Κ.Λ.
all rights reserved

in situ
📸© Κ.Λ.
all rights reserved

in situ
📸© Κ.Λ.
all rights reserved

in situ
📸© Κ.Λ.
all rights reserved

in situ
📸© Κ.Λ.
all rights reserved
 
in situ
📸© Κ.Λ.
all rights reserved



δείτε επίσης:
 
 
 



 

'the moment everything blurred' 

 

 

 

 επιμέλεια-φωτογραφίες-κείμενο: Κάππα Λάμδα
© periopton



Απαγορεύεται από το δίκαιο της Πνευματικής Ιδιοκτησίας 
η καθ' οιονδήποτε τρόπο χρήση, αναπαραγωγή ή ιδιοποίηση 
του παρόντος άρθρου (ολόκληρου ή αποσπασμάτων), 
καθώς και η χρήση της βασικής σύλληψης του έργου, 
των προτεινόμενων εικαστικών λύσεων, 
αλλά και των επιμέρους (σε χώρο και έννοια) ιδεών.


 

Pursuant to copyright law, any use, reproduction, or appropriation of this article 
(in whole or in part) is strictly prohibited. 
This restriction also applies to the use of the work's core concept, the proposed visual solutions, and any individual spatial or conceptual ideas. 

 

11.5.26

Ανθεμόεσσα*, μια εικονογραφημένη ιστορία (με λεζάντες)

 

 

 

φωτογραφίες:  Ελίζαμπεθ Άριενς

           κείμενα:  Μπάρμπαρα Κολέ 

 

 

© Elisabeth Ariëns
 

Ένα διαυγές γαλαζοπράσινο ρεύμα παρασύρει προς τα εμπρός μια μικρή ομάδα νεαρών γυναικών, ανυψώνοντας και περιστρέφοντάς τες, ένας χορός από φτερά και ηλιακό φως. 

 

 
© Elisabeth Ariëns

© Elisabeth Ariëns

© Elisabeth Ariëns
Καθώς κινούνται μέσα στο νερό, φτάνουν σε ένα μυστικό, αρχαίο βασίλειο – το μυθικό, ανθόσπαρτο νησί Ανθεμόεσσα. Μια από αυτές βρίσκει ένα κοχύλι στα πόδια της, το σηκώνει και ακούει μια ψιθυριστή φωνή να της διηγείται τις ιστορίες των γυναικών προγόνων της. Μια άλλη ανοίγει τα φτερά της: σε πλήρη δόξα.

 
© Elisabeth Ariëns

© Elisabeth Ariëns

© Elisabeth Ariëns
 

Τρέχουν, γελούν, πετούν σε αυτή τη λαμπερή ζώνη φωτός. 
Με βαθιές ανάσες, απορροφούν τη μαγεία και την αφήνουν να ρέει.

 


© Elisabeth Ariëns

 Δοκιμάζουν τις μάσκες που αποκαλύπτουν τα αληθινά τους πρόσωπα. 
Μην ξεγελιέστε:  αυτές οι γυναίκες δεν επιδιώκουν να σαγηνεύσουν - είναι οι ίδιες σαγηνευμένες από τη ζωή.

 
 
 
 
 *Το νησί των Σειρήνων, γνωστό στη μυθολογία ως η Ανθεμόεσσα, είναι ο τόπος όπου οι Σειρήνες σαγήνευαν τους ναυτικούς με το τραγούδι τους, σύμφωνα με την Οδύσσεια. 
Στην αρχαιότητα τοποθετούνταν κοντά στη Νάπολι, ενώ σήμερα ταυτίζεται συχνά με τα νησάκια Li Galli (ή Le Sirenuse) κοντά στο Αμάλφι
 
 
πηγή: Crash magazine
 
 
 επιμέλεια-μετάφραση: Κάππα Λάμδα
© periopton


Απαγορεύεται από το δίκαιο της Πνευμ. Ιδιοκτησίας
η καθ' οιονδήποτε τρόπο χρήση/αναπαραγωγή/ιδιοποίηση
του παρόντος άρθρου (ολόκληρου ή αποσπασμάτων)

4.5.26

«ψευδοκαθίσματα» _ 1996 - 2018

2' διάβασμα

 

 

 

Μια σειρά φωτογραφιών που τραβήχτηκαν στην Κίνα από τον φωτογράφο Μίκαελ Βολφ.


 

 

 

© Μίκαελ Βολφ

Οι καρέκλες αποτελούν σημαντικά αντικείμενα που εμφανίζονται συχνά στις συλλογές των μουσείων, είτε λόγω της ιστορικής, ανθρωπολογικής είτε της σχεδιαστικής τους αξίας. Μας διηγούνται ιστορίες για τους ανθρώπους που τις κατασκεύασαν και τους ανθρώπους που κάθισαν πάνω τους, την κατάσταση, το ενδιαφέρον και την ικανότητά τους. Υπάρχουν πολλές καρέκλες που δεν θα βρούμε στα μουσεία, καρέκλες φτιαγμένες εκ των ενόντων για να καλύψουν την στιγμιαία ανάγκη για κάθισμα. Ο Μίκαελ Βολφ φωτογράφησε αυτά τα αυτοσχέδια καθίσματα στα κρυμμένα σοκάκια του Χονγκ Κονγκ και της ηπειρωτικής Κίνας, αναδεικνύοντας μια μοναδική διάλεκτο αυτοσχεδιασμού. Αυτά τα υβριδικά καθίσματα είναι αποτέλεσμα αυτοσχέδιων συναρμολογήσεων από κατοίκους της περιοχής, οι οποίοι χρησιμοποίησαν ό,τι παράταιρα υλικά είχαν στη διάθεσή τους. Αυτές τις υπαίθριες ιδιότυπες δημιουργίες, καθεμία από τις οποίες φέρει την προσωπική πινελιά του δημιουργού της, τις αποκάλεσε «ψευδοκαθίσματα» μια χαριτωμένη αναφορά στην πολυσύνθετη προέλευσή τους.

Τα «ψευδοκαθίσματα» έχουν μια ιδιαίτερη σημασία σήμερα, ευαισθητοποιώντας μας σε έναν κόσμο όπου οι πόροι γίνονται όλο και πιο σπάνιοι. Τα κατεστραμμένα και σπασμένα αντικείμενα δεν απορρίπτονται απλώς για να αντικατασταθούν από νέες, κατώτερης ποιότητας εκδόσεις, αλλά αναδιαμορφώνονται ως μοναδικά παραδείγματα αυτοσχεδιασμού.



© Μίκαελ Βολφ

© Μίκαελ Βολφ

© Μίκαελ Βολφ

© Μίκαελ Βολφ

© Μίκαελ Βολφ

© Μίκαελ Βολφ

Ο Βολφ καταγράφει αυτά τα «Φρανκενστάιν» αντικείμενα ακριβώς όπως τα συνάντησε, πλαστικές πλάτες προσαρτημένες σε ξύλινα σκαμνιά, μεταλλικά πόδια βιδωμένα σε αταίριαστα πλαίσια, και ασύμβατα μέρη δεμένα μεταξύ τους με σύρμα και ταινία. Κάθε καρέκλα λειτουργεί όχι μόνον ως πορτρέτο του χρήστη του, αλλά και ως πορτρέτο μιας κουλτούρας που βασίζεται στην αναγκαιότητα και την επινοητικότητα, όπου τα αντικείμενα αποκτούν μια δεύτερη ζωή μέσω πρακτικής, αυθόρμητης εφεύρεσης. Εστιάζοντας σε αυτά τα ταπεινά καθίσματα, ο Βολφ μετατρέπει την καθημερινή χρησιμότητα σε μια βαθιά μελέτη της ανθρώπινης εφευρετικότητας και της άρνησης να απορριφθεί ό,τι μπορεί ακόμα να επισκευαστεί.

Αναπροσδιορίζοντας τα αντικείμενα ως πολιτιστικά τεχνουργήματα, ο Βολφ πραγματοποίησε τη διαδικασία συλλογής και ταξινόμησης, προσκαλώντας σε στοχασμό για ένα εξαφανιζόμενο πολιτιστικό τοπίο. Για τον Βολφ, η φωτογραφία ήταν πάντα το μέσο έκφρασής του, ενώ ως παθιασμένος συλλέκτης την θεωρούσε επίσης μια μορφή συλλογής. Αναφέρει σχετικά:
«Ο τρόπος που λειτουργεί σε εμένα είναι ότι ο εγκέφαλός μου ακολουθεί το ένστικτό μου. Συχνά βλέπω κάτι που βρίσκω συναρπαστικό, αλλά δεν μπορώ να σας πω γιατί. Το 1996, ερωτεύτηκα αυτές τις περίεργες σπασμένες και επισκευασμένες «ευκαιρίες για κάθισμα» και από τότε, από κάθε ταξίδι στην ηπειρωτική Κίνα, αγόραζα ένα ή δύο. Ήταν η αρχή μιας συλλογής που τελικά θα αποτελούνταν από περισσότερα από 100 αντικείμενα.
Δεν είναι κομψές, ούτε είναι πάντα άνετες. Αλλά ούτε παράγονται μαζικά: είναι μοναδικές. Στην Κίνα, τα αντικείμενα που χρησιμοποιούνται για κάθισμα είναι τόσο ποικίλα όσο και οι περιστάσεις για να καθίσει κανείς. Κάθε καρέκλα και κάθε σκαμνί έχει τον δικό του χαρακτήρα, είναι ένας σύντροφος, ένα αποπαίδι ή ένας σεβάσμιος πρεσβύτερος. Όσοι κάθονται πάνω τους βρίσκονται κοντά στο έδαφος, εσωστρεφείς, παρακολουθώντας τον κόσμο να περνάει, χωρίς την πίεση του χρόνου.»



© Μίκαελ Βολφ

© Μίκαελ Βολφ

© Μίκαελ Βολφ

© Μίκαελ Βολφ

© Μίκαελ Βολφ

© Μίκαελ Βολφ

Η φωτογραφία του Μάικελ Βολφ είναι η φωτογραφία ενός «αουτσάιντερ». Γεννήθηκε το 1954 στη Γερμανία, μεγάλωσε στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά, και επέστρεψε στη Γερμανία για να σπουδάσει φωτογραφία πριν περάσει το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του στην Ασία· το έργο του δεν υπόκειται σε κατηγοριοποίηση. Αυτό που τον ξεχωρίζει από τους άλλους είναι η οξεία ικανότητά του να εντοπίζει τη συμβολική αξία σε εκείνες τις φαινομενικά ασήμαντες λεπτομέρειες που τόσο συχνά περνούν απαρατήρητες. Από αυτή την οπτική γωνία, ο Βολφ κατάφερε να δημιουργήσει ένα σύνολο έργων που ασχολείται με την πιο καθολική πραγματικότητα της σύγχρονης αστικής ζωής. Πέθανε αιφνίδια το 2019 σε ηλικία 65 ετών.


Nota bene
η συλλογή «ψευδοκαθίσματα» αποτελεί έκθεμα στο Μ+ Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης στο Χονγκ Κονγκ













επιμέλεια-κείμενο: Κάππα Λάμδα
© periopton



Απαγορεύεται από το δίκαιο της Πνευμ. Ιδιοκτησίας
η καθ' οιονδήποτε τρόπο χρήση/αναπαραγωγή/ιδιοποίηση
του παρόντος άρθρου (ολόκληρου ή αποσπασμάτων)