1.30' διάβασμα
 |
| 📸© Κ.Λ. all rights reserved |
Όταν το λεωφορείο άφησε τον αυτοκινητόδρομο και μπήκε στους εσωτερικούς επαρχιακούς δρόμους, το φως είχε αρχίσει να πέφτει. Το σούρουπο δεν είναι απλώς μια ώρα της ημέρας είναι μια μεταβατική ζώνη, καθώς δεν είναι ούτε μέρα πια - ούτε νύχτα ακόμη, ένας χρόνος ενδιάμεσος όπου όλα μπορούν να ερμηνευτούν διαφορετικά. Είναι η στιγμή που το «πριν» και το «μετά» συναντιούνται, όπου η κίνηση και η στάση, η παρουσία και η απουσία, η αρχή και το τέλος, δεν είναι αντίθετα πλέον, αλλά γίνονται απόψεις της ίδιας εμπειρίας.
Από το παράθυρο του λεωφορείου που εκινείτο, έβλεπα το πορτοκαλί του λυκόφωτος να απλώνεται παντού, και να γίνεται συνένοχος στη διάλυση της πραγματικότητας. Μεταβάλλεται, αλλοιώνεται, δημιουργεί ένα θέατρο σκιών όπου τα αντικείμενα δεν έχουν πια υλικότητα - ήταν σαν να αιωρούνταν, αιθέρια, με ασαφή σχήματα και χρώματα. Υπάρχει μόνο η αίσθηση, ένας παλμός φωτός που διασχίζει την αντίληψη.
Τα θολωμένα χρώματα των σπιτιών χορεύουν και λιώνουν σαν παστέλ στη βροχή. Κίτρινα που τρεμοπαίζουν, μπλε που ρέουν, πράσινα που ξεχύνονται από τα όρια τους. Και η ρευστότητα της κίνησης. Στη φωτογραφία αυτή η ασάφεια δεν είναι τεχνική επιλογή - είναι φιλοσοφική δήλωση. Είναι η γλώσσα της ενδοσκόπησης, ο τρόπος που δουλεύει η μνήμη: όχι με ακρίβεια και λεπτομέρειες, αλλά με συναίσθημα, όχι ευκρινώς, αλλά με την ποιητική αλήθεια της εμπειρίας. Εδώ, η φωτογραφία παύει να είναι τεκμήριο της πραγματικότητας και γίνεται όραμα. Τα όρια ανάμεσα στο όνειρο και την εμπειρία θολώνουν όπως τα σχήματα και τα χρώματα στον καμβά του αισθητήρα.
Και νάτη! εκεί στο δρόμο, στον μάρτυρα περασμάτων, αυτόν που κρατάει μυστικά διαδρομών, μια μοτοσυκλέτα κατακόκκινη και ήσυχη. Παρόλο σταματημένη, παρασύρεται από τη ρευστότητα του χρόνου, γίνεται φάντασμα του εαυτού της, ίχνος που αφήνει η μνήμη στον αέρα. Η εικόνα αυτή αποτυπώνει όχι μια στιγμή στο μεταίχμιο του φωτός, αλλά την ίδια την ουσία της στιγμής - την φευγαλεότητά της, την αδυναμία μας να την κρατήσουμε. (Κ.Λ.)
As the bus left the highway and entered the inland provincial roads, the light had begun to fade. Twilight is not just a time of day; it is a transitional zone, as it is neither day nor night yet, an in-between time when everything can be interpreted differently. It is the moment when "before" and "after" meet, where movement and stillness, presence and absence, beginning and end are no longer opposites, but become aspects of the same experience.
From the window of the moving bus, I saw the orange of the dusk spreading everywhere, becoming an accomplice in the dissolution of reality. It changes, alters, creates a shadow theater where objects no longer have materiality—it was as if they were floating, ethereal, with vague shapes and colors. There is only sensation, a pulse of light that traverses perception.
The blurred colors of the houses dance and melt like pastels in the rain. Flickering yellows, flowing blues, greens that spill over their boundaries. And the fluidity of movement. In this photograph, the ambiguity is not a technical choice—it is a philosophical statement. It is the language of introspection, the way memory works: not with precision and detail, but with emotion, not clearly, but with the poetic truth of experience. Here, photography ceases to be a document of reality and becomes a vision. The boundaries between dream and experience blur, just like shapes and colors on the sensor's canvas.
And here she is! There on the road, the witness to passersby, the keeper of secrets of journeys, a bright red, silent motorcycle. Although stationary, she is swept away by the fluidity of time, becoming a ghost of itself, a trace left by memory in the air. This image captures not a moment on the cusp of light, but the very essence of the moment—its fleetingness, our inability to hold on to it.
 |
| 📸© Κ.Λ. all rights reserved |
 |
| 📸© Κ.Λ. all rights reserved |
 |
| 📸© Κ.Λ. all rights reserved |
 |
| 📸© Κ.Λ. all rights reserved |
 |
| 📸© Κ.Λ. all rights reserved |
 |
| 📸© Κ.Λ. all rights reserved |
επιμέλεια-φωτογραφίες-κείμενο: Κάππα Λάμδα
© periopton
Απαγορεύεται από το δίκαιο της Πνευμ. Ιδιοκτησίας
η καθ' οιονδήποτε τρόπο χρήση/αναπαραγωγή/ιδιοποίηση
του παρόντος άρθρου (ολόκληρου ή αποσπασμάτων)
των εικόνων συμπεριλαμβανομένων (αυτούσιων ή τροποποιημένων),
καθώς και η χρήση της βασικής σύλληψης του έργου,
των προτεινόμενων σαφών εικαστικών λύσεων,
όσο και των επιμέρους (σε χώρο και έννοια) ιδεών.
%20(%C2%A9%20Martin%20Parr%20%20Magnum%20Photos).webp)
