 |
| in situ 📸© Κ.Λ. all rights reserved |
σημείωμα καλλιτέχνη:
Το ίζημα του χρόνου
Πριν από τον λόγο, υπήρχε η πέτρα. Πριν από οποιοδήποτε αλφάβητο υπήρχε η θάλασσα, ο χρόνος, και η αργή, υπομονετική συνεργασία τους.
Οι πέτρες αυτής της έκθεσης συλλέχθηκαν από την ακτή, εκεί όπου δύο μεγάλες δυνάμεις συναντώνται αντιμαχόμενες: βράχος και νερό. Αυτό που η θάλασσα επιστρέφει στην ακτή μετά από χρόνια, δεκαετίες, αιώνες κύλισης, δεν είναι αυτό που πήρε. Οι ακμές έχουν εξαφανιστεί. Κυματολειασμένες. Και μερικές φορές — σε μια πτυχή της διάβρωσης, στο τυχαίο ανάγλυφο μιας κοιλότητας που σχηματίστηκε ακριβώς έτσι — εμφανίζεται κάτι που σταματά το βλέμμα. Ένα σχήμα. Μια μορφή. Σημάδια που το μυαλό αμέσως σπεύδει να αναγνωρίσει και να κατονομάσει.
Κανένα χέρι δεν καθοδήγησε τη φόρμα. Είναι αχειροποίητα έργα. Κι όμως, οι επιφάνειες αυτών των πετρών φέρουν αποτυπώματα που ηχούν τα παλαιότερα σημάδια που έφτιαξαν ποτέ οι άνθρωποι: τα περιγράμματα ζώων σε τοιχώματα σπηλαίων, τις πρώτες διστακτικές χειρονομίες προς την αναπαράσταση, προς την πράξη του να πούμε το είδα αυτό, και το έκανα απεικόνισα. Η φύση, αποδεικνύεται, κάνει τις ίδιες χειρονομίες πολύ περισσότερο καιρό και με πολύ λιγότερη πρόθεση — κάτι που μόνο βαθαίνει το ασυνήθιστο της συνάντησής μας μαζί τους.
Κάτω και πίσω από αυτές τις εικόνες τρέχει ένα δεύτερο κείμενο: γράμματα και αριθμοί δακτυλογραφημένα με παλαιά γραφομηχανή, αντλημένα από το ελληνικό αλφάβητο. Η επιλογή είναι σκόπιμη. Τα ελληνικά αποτελούν το βαθύ υπόστρωμα της δυτικής γραπτής σκέψης — την κληρονομημένη γραμματεία μέσα από την οποία προσπαθούμε, για χιλιετίες, να στερεώσουμε το νόημα στη θέση του, να το κρατήσουμε ακίνητο αρκετά ώστε να το μεταδώσουμε. Η γραφομηχανή μεταφέρει αυτή την παρόρμηση στη μηχανική εποχή, αποτυπώνοντας γράμμα γράμμα με μια βεβαιότητα που η πέτρα αγνοεί παντελώς. Μαζί, αυτοί οι χαρακτήρες σχηματίζουν έναν κώδικα — όχι έναν που σχεδιάστηκε για να λυθεί, αλλά έναν που σχεδιάστηκε για να θέσει ένα ερώτημα: ποιος, σε αυτή τη συνάντηση, γράφει πραγματικά;
Η ακτή δεν προτίθεται τίποτα. Η θάλασσα που στρόγγυλεψε αυτές τις πέτρες δεν συνέθετε. Κι όμως, τα αποτελέσματα της μακράς, αδιάφορης δουλειάς της φτάνουν μοιάζοντας, μερικές φορές με ανατριχιαστικό τρόπο, με νοητική απόρροια — με γλυφές από μια γλώσσα που δεν έχει ακόμη ανακαλυφθεί, ή που έχει ήδη ξεχαστεί. Βλέπουμε τη μορφή στην πέτρα όπως βλέπουμε ένα πρόσωπο σε ένα σύννεφο: δεν μπορούμε να το αποφύγουμε. Η αναζήτηση νοήματος δεν είναι επιλογή. Είναι αυτό που είμαστε.
Αυτό που κρατά ανοιχτό αυτή η έκθεση είναι ο χώρος ανάμεσα στην εγγραφή και στο τυχαίο, ανάμεσα στο γράμμα που πιέζεται σκόπιμα στο χαρτί και στην κοιλότητα που σχηματίζεται σταδιακά στον βράχο. Και τα δύο είναι σημάδια. Και τα δύο φέρουν το βάρος του χρόνου. Αλλά μόνο ένα από αυτά θα επιμείνει — και δεν είναι, τελικά, αυτό που φτιάξαμε εμείς.
Η θάλασσα συνεχίζει. Οι πέτρες αλλάζουν συνεχώς. Αυτό που βλέπουμε σε αυτές σήμερα γίνεται ήδη, ανεπαίσθητα, κάτι άλλο.
Όλες οι φωτογραφίες απεικονίζουν τις συλλεγμένες πέτρες στην αυθεντική τους μορφή. Καμία εικόνα δεν έχει υποστεί επεξεργασία με σκοπό την τροποποίηση ή την τεχνητή ενίσχυσή της. ✍ Κ. Λ.
 |
| in situ 📸© Κ.Λ. all rights reserved |
 |
| in situ 📸© Κ.Λ. all rights reserved |
 |
| in situ 📸© Κ.Λ. all rights reserved |
 |
| in situ 📸© Κ.Λ. all rights reserved |
 |
| in situ 📸© Κ.Λ. all rights reserved |
 |
| in situ 📸© Κ.Λ. all rights reserved |
 |
| in situ 📸© Κ.Λ. all rights reserved |
 |
| in situ 📸© Κ.Λ. all rights reserved |
 |
| in situ 📸© Κ.Λ. all rights reserved |
επιμέλεια-φωτογραφίες-κείμενο: Κάππα Λάμδα
© periopton
Απαγορεύεται από το δίκαιο της Πνευμ. Ιδιοκτησίας
η καθ' οιονδήποτε τρόπο χρήση/αναπαραγωγή/ιδιοποίηση
του παρόντος άρθρου (ολόκληρου ή αποσπασμάτων),
καθώς και η χρήση της βασικής σύλληψης του έργου,
των προτεινόμενων σαφών εικαστικών λύσεων,
όσο και των επιμέρους (σε χώρο και έννοια) ιδεών.
