Σημείωμα καλλιτέχνη:
Τα δημόσια γλυπτά αποτελούν τους σιωπηλούς μάρτυρες της αστικής μας μνήμης. Τοποθετημένα σε μικρά, πράσινα πάρκα της πόλης, στέκονται εκεί για να θυμίζουν ιστορίες, ήρωες και ιδέες. Ωστόσο, η καθημερινή τριβή με το βλέμμα μας τα μετατρέπει συχνά σε αόρατα ορόσημα. Αυτή η φωτογραφική ενότητα γεννήθηκε τη στιγμή που η πόλη αποφάσισε να τα φροντίσει, τυλίγοντάς τα προσωρινά με κάποιο προστατευτικό υλικό -συνήθως διαφανές νάιλον- για τις ανάγκες της συντήρησής τους.
Αυτή η πρακτική προστασίας μεταμόρφωσε ριζικά το δημόσιο μνημείο σε κάτι άλλο — κάτι που δεν είχε προβλεφθεί από τον γλύπτη του, ούτε από τον δήμο που το τοποθέτησε. Το προστατευτικό υλικό φυλάκισε τη μορφή τους, αλλά ταυτόχρονα τη φανέρωσε με έναν τρόπο εντελώς καινούργιο. Τα αγάλματα, απομονωμένα μέσα στο συνθετικό τους περίβλημα, έχασαν την αρχική, συμπαγή τους υπόσταση και μετατράπηκαν σε ασαφή, ρευστά ομοιώματα. Το νάιλον δεν κρύβει· αποκαλύπτει διαφορετικά. Δημιουργεί μια ενδιάμεση κατάσταση, ένα είδος κοινωνικής και υλικής παύσης.
Η φωτογραφική μου προσέγγιση δεν επιδιώκει να καταγράψει μια τεχνική διαδικασία αποκατάστασης, ούτε εστιάζει στην ιστορία του αγάλματος ως μνημείου. Αντίθετα, επικεντρώνομαι στην αισθητική και εννοιολογική ανατροπή που προκύπτει από αυτήν. Τη στιγμή της αναστολής. Όταν ένα άγαλμα καλύπτεται, παύει να είναι αυτό που ήταν — η μνήμη που εκπροσωπεί μπαίνει σε αναστολή. Γίνεται κάτι μεταβατικό, σχεδόν σπερματικό. Γίνεται μια αυτόνομη, σύγχρονη εικαστική πρόταση. Η διαφάνεια του νάιλον επιτρέπει στο φως να παίζει πάνω στη μορφή με τρόπο που ο γλύπτης δεν προέβλεψε. Σκιές που δεν υπήρχαν, αντανακλάσεις που παραμορφώνουν, μια αίσθηση υγρασίας και περιορισμού που μετατρέπει το μάρμαρο ή το μέταλλο σε κάτι ζωντανό και ταυτόχρονα ευάλωτο.
Ο θεατής αναγνωρίζει τις γραμμές του σώματος, την κλίση του κεφαλιού ή την κίνηση των χεριών, αλλά η λεπτομέρεια χάνεται. Αυτή η ελεγχόμενη απόκρυψη διεγείρει τη φαντασία και μας αναγκάζει να κοιτάξουμε ξανά. Αυτή η μετατροπή δεν είναι απλώς αισθητική. Μας καλεί να αναλογιστούμε τι προστατεύουμε, τι διασώζουμε από τον χρόνο και πώς επαναπροσδιορίζουμε την ομορφιά στην καθημερινότητά μας.
Μέσα από τον φακό, αυτά τα τυλιγμένα σώματα γίνονται νέες δημιουργίες. Δεν είναι πλέον τα έργα των δημιουργών τους· είναι έργα του χρόνου, της φθοράς, του τυχαίου. Το περιτύλιγμα προσθέτει στρώσεις: υλικές, αλλά και νοηματικές. Το άγαλμα γίνεται παλίμψηστο — πάνω στην αρχική πρόθεση γράφεται μια νέα, που δεν ανήκει σε κανέναν και ανήκει σε όλους.
Η έκθεση αυτή είναι μια πρόσκληση να δούμε το γνώριμο μέσα από το φίλτρο του απρόσμενου. Τα τυλιγμένα αγάλματα των πάρκων μάς υπενθυμίζουν ότι η τέχνη στους δημόσιους χώρους δεν είναι στατική. Αλλάζει, αναπνέει και μεταμορφώνεται σε κάτι εξίσου αληθινό, εξίσου ουσιαστικό, εξίσου τέχνη. ✍ Κ. Λ.
 |
| 📸© Κ.Λ. all rights reserved |
 |
| 📸© Κ.Λ. all rights reserved |
 |
| 📸© Κ.Λ. all rights reserved |
 |
| 📸© Κ.Λ. all rights reserved |
 |
| 📸© Κ.Λ. all rights reserved |
 |
| 📸© Κ.Λ. all rights reserved |
 |
| 📸© Κ.Λ. all rights reserved |
 |
| 📸© Κ.Λ. all rights reserved |
 |
| 📸© Κ.Λ. all rights reserved |
 |
| 📸© Κ.Λ. all rights reserved |
 |
| 📸© Κ.Λ. all rights reserved |
 |
| 📸© Κ.Λ. all rights reserved |
 |
| 📸© Κ.Λ. all rights reserved |
επιμέλεια-κείμενο-εικόνες: Κάππα Λάμδα
© periopton
Απαγορεύεται από το δίκαιο της Πνευματικής Ιδιοκτησίας
η καθ' οιονδήποτε τρόπο αναδημοσίευση, χρήση ή ιδιοποίηση
των εικόνων (αυτούσιων ή τροποποιημένων),
καθώς και η χρήση της βασικής σύλληψης του έργου,
των προτεινόμενων εικαστικών λύσεων,
αλλά και των επιμέρους (σε χώρο και έννοια) ιδεών.
ⓘ Pursuant to copyright law, any republication, use, or appropriation of the images (whether unaltered or modified) is strictly prohibited.
This restriction also applies to the use of the work's core concept, the proposed visual solutions, and any individual spatial or conceptual ideas.
.webp)
