ένα νέο σπίτι για τη φωτογραφία

5.14' διάβασμα

το κτήριο που στεγάζεται το Aperture

Με αφορμή τη μετακόμιση του Aperture στο Upper West Side της Νέας Υόρκης, το περιοδικό Art & Antiques και ο δημοσιογράφος Ντέιβιντ Μασέλο πήραν συνέντευξη από την εκτελεστική διευθύντρια του οργανισμού, Σάρα Μάιστερ. Ο μη κερδοσκοπικός αυτός οργανισμός εκδίδει μονογραφίες φωτογράφων εδώ και σχεδόν 75 χρόνια. Με αφορμή τα εγκαίνια του νέου διώροφου χώρου 1.000 τ.μ. στις 18 Σεπτεμβρίου —ο οποίος στεγάζεται σε ένα κτίριο του 1886 που άλλοτε λειτουργούσε ως ξενοδοχείο διαμερισμάτων— η Μάιστερ επιμελήθηκε μια συναρπαστική έκθεση με τίτλο «Το Aperture αγαπά τη Νέα Υόρκη». Η έκθεση αυτή τιμά την πόλη την οποία το Aperture συνεχίζει να έχει ως έδρα του.

Σάρα Μάιστερ
διευθύντρια του Aperture

Σε τι διαφέρει το Aperture από άλλα ιδρύματα που σχετίζονται με τη φωτογραφία στη Νέα Υόρκη και γύρω από αυτήν, ιδίως από το Διεθνές Κέντρο Φωτογραφίας (ICP);

 Το Aperture κατέχει μια μοναδική θέση —στη Νέα Υόρκη και πέρα από αυτήν— ως ένας μη κερδοσκοπικός εκδοτικός οίκος που επικεντρώνεται στη φωτογραφία. Υπάρχουν μεγαλύτεροι εκδότες βιβλίων και μικρότεροι, έντυπα περιοδικά και διαδικτυακά, αλλά ελάχιστα από αυτά είναι μη κερδοσκοπικά ιδρύματα με συγκεκριμένη αποστολή. Το ICP είναι μουσείο και σχολή, επομένως θα μας περιέγραφα ως συμπληρωματικά στοιχεία του φωτογραφικού οικοσυστήματος. Ένας συνάδελφος περιέγραψε κάποτε το Aperture ως «πολυπλόκαμο», κάτι που μου αρέσει πολύ. Υπάρχει μια σύνθετη υβριδικότητα σε αυτό που κάνουμε: εκδίδουμε ένα τριμηνιαίο περιοδικό από το 1952 και περισσότερα από 1.000 βιβλία, ωστόσο είμαστε κάτι παραπάνω από ένας απλός εκδοτικός οίκος. Διοργανώνουμε εκθέσεις, αλλά δεν είμαστε μουσείο. Έχουμε βαθιά αφοσίωση στην εκπαίδευση και τη μάθηση, αν και δεν είμαστε σχολή. Προσφέρουμε ευκαιρίες υποστήριξης των καλλιτεχνών μέσω της αγοράς αυθεντικών εκτυπώσεων, αλλά δεν είμαστε γκαλερί.

Ποιο φαντάζεστε ότι είναι το κοινό σας;

 Το κοινό μας είναι ευρύ. Οι ιδρυτές μας έκαναν μια διευρυμένη δέσμευση προς τον «επαγγελματία και τον ερασιτέχνη, τον πικτοριαλιστή και τον ντοκουμενταρίστα, τον δημοσιογράφο και τον μελετητή». Έτσι, ήμασταν πάντα αφοσιωμένοι σε μια «μεγάλη σκηνή» που τους χωράει όλους. Μου αρέσει που στο πρώτο τεύχος σημείωσαν: «είτε συμφωνούμε είτε όχι, οι σκέψεις [κάθε φωτογράφου] λειτουργούν σαν καταλύτης στις δικές μας [...] συμβάλλοντας στις δυναμικές ιδέες της εποχής μας». Πιστεύω ότι ο κόσμος είναι γεμάτος από ανθρώπους που θα ήταν ευγνώμονες για έναν χώρο που ανέχεται τη διαφωνία, και ότι η φωτογραφία —ένα μέσο με αποχρώσεις και τόνους του γκρι— είναι ένα καλό μέρος για να ξεκινήσει κανείς. Ελπίζω ότι το νέο σπίτι του Aperture θα καλλιεργήσει αυτή την πιθανότητα.

Έχετε μόνιμη συλλογή ή όλα όσα εκτίθενται είναι προϊόντα δανεισμού;

 Δεν έχουμε μόνιμη συλλογή επειδή δεν είμαστε μουσείο. Εργάστηκα στο MoMA για 26 χρόνια και το λάτρεψα — και αυτό με έκανε να συνειδητοποιήσω βαθιά την τεράστια ευθύνη της φροντίδας μιας μόνιμης συλλογής. Αν και πολλά από τα έργα σε αυτή την εναρκτήρια εγκατάσταση για το «Το Aperture αγαπά τη Νέα Υόρκη» είναι δανεισμένα, ένας αριθμός προέρχεται από το πρόγραμμα εκτυπώσεων περιορισμένης έκδοσης, το οποίο ξεκίνησε πριν από δεκαετίες ως ένας τρόπος υποστήριξης του Aperture και των καλλιτεχνών. Το να ζεις με την τέχνη σού κάνει καλό, και με τη φωτογραφία αυτός είναι ένας εφικτός στόχος.

Κάρι Μέι Γουίμς, Χάρλεμ (1978), 
από τη μονογραφία της 'The Heart of the Matter' (Aperture 2025)
© Carrie Mae Weems

 Λι Φριντλάντερ, Νέα Υόρκη (1959) 
από τη μονογραφία του 'Life Still' (Aperture, 2016)
© Lee Friedlander

Πείτε μας για τα κριτήρια που χρησιμοποιήσατε για τη συγκρότηση της εναρκτήριας έκθεσης;

 Άρχισα να σκέφτομαι την πόλη και τις φωτογραφίες που αγαπούσα και είχαν τραβηχτεί σε αυτήν, και ήταν αρκετά εύκολο να καταλήξω σε μια λίστα με εκπληκτικές φωτογραφίες που είχαν δημοσιευτεί σε βιβλία του Aperture. Μέσα από κορνιζαρισμένες εκτυπώσεις στον τοίχο και βιβλία στο τραπέζι, αυτό έγινε ένας τρόπος να συστηθούμε στους νέους μας γείτονες, αποσαφηνίζοντας παράλληλα τη διάκριση ανάμεσα σε μια φωτογραφία ως τυπωμένο αντικείμενο και στην ίδια εικόνα όπως αναπαράγεται σε ένα βιβλίο. Ακόμα κι αν δεν αποκτήσω ποτέ μια εκτύπωση της Ναν Γκόλντιν ή της Ντιάνα Λόσον, έχω τις μονογραφίες τους από το Aperture στο σπίτι και με εμπνέουν τακτικά.

Ποια είναι ένα ή δύο από τα αγαπημένα σας έργα στην έκθεση;

 Πραγματικά, ειλικρινά, μου αρέσουν όλα.
Αλλά θα αναφέρω μια ελάχιστα γνωστή φωτογραφία του Στίβεν Σορ από το Uncommon Places, η οποία δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά από το Aperture το 1982. Είναι μια εικόνα που τράβηξε στη γωνία των οδών Crosby και Grand, και, όλως περιέργως, είναι μία από τις δύο μόνο φωτογραφίες σε αυτό το βιβλίο που τραβήχτηκαν στη Νέα Υόρκη. Μια άλλη που λατρεύω είναι της Σόφι Ριβέρα, η οποία εκτέθηκε πρόσφατα στην αναδρομική της έκθεση στο El Museo del Barrio. Είμαστε περήφανοι που συνεκδώσαμε τον κατάλογο της έκθεσης (στα αγγλικά και τα ισπανικά). Το Playground (1998) της Τζαστίν Κέρλαντ από το Justine Kurland: Girl Pictures (Aperture, 2018). Και το ίδρυμά της μας επιτρέπει απλώς να μεταφέρουμε την κορνιζαρισμένη εκτύπωση από την άλλη πλευρά του Σέντραλ Παρκ.

Σόφι Ριβέρα, Σερβιτόρα (c. 1978–79), 
από τη μονογραφία της 'Double Exposures' (Aperture, 2026)
© Sophie Rivera

Στίβεν Σορ, Crosby Street and Grand Street, New York, (1974) 
από τη μονογραφία του 'Uncommon Places' (Aperture, 1982)
© Stephen Shore

Τζαστίν Κέρλαντ, Παιδικά Χαρά (1998), 
από τη μονογραφία της 'Girl Pictures' (Aperture, 2018)
© Justine Kurland

Δεδομένου ότι όλοι έχουν πλέον τη δυνατότητα να βγάλουν μια φωτογραφία με το τηλέφωνό τους, πώς καταφέρνετε να διατηρείτε την τέχνη της φωτογραφίας ως κάτι ξεχωριστό;

 Σε όλη την ιστορία της φωτογραφίας, οι άνθρωποι πάλευαν με το γεγονός ότι «οποιοσδήποτε» μπορούσε να το κάνει. Αυτό ίσχυε στα τέλη της δεκαετίας του 1880, όταν η Kodak παρουσίασε την κάμερα No. 1, της οποίας το διαφημιστικό σλόγκαν ήταν: «Εσείς πατάτε το κουμπί, εμείς κάνουμε τα υπόλοιπα». Αυτό το γεγονός εκλαμβάνεται από ορισμένους ως απειλή για το καθεστώς της φωτογραφίας ως μορφής τέχνης, αλλά το Aperture αγκάλιαζε πάντα την πληθυντικότητα της φωτογραφίας. Την τελευταία δεκαετία περίπου, έχω συμβιβαστεί με την ιδέα ότι αυτό το θαυμάσια δημοκρατικό μέσο δεν είναι απαραίτητα τέχνη, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να είναι.

Γιατί αγαπάτε τη φωτογραφία;

 Αγαπώ τη φωτογραφία επειδή έχει τη μοναδική ικανότητα να κάνει το οικείο να φαίνεται ξένο και το ξένο να φαίνεται οικείο. Δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτα άλλο που να εμπνέει ένα παρόμοιο αίσθημα περιέργειας και σύνδεσης με ανθρώπους και μέρη που δεν γνωρίσατε ή δεν επισκεφτήκατε ποτέ. Χωρίς να θέλω να ακουστώ απελπιστικά αφελής, η φωτογραφία ίσως είναι η καλύτερη μας ελπίδα για να φέρουμε τους ανθρώπους κοντά σε έναν κόσμο όπου η τεχνολογία και η πολιτική μοιάζουν σαν να μας κομματιάζουν.

Ποιοι είναι μερικοί από τους αγαπημένους σας φωτογράφους, από το παρελθόν και το παρόν;

 Η Ντοροθέα Λανγκ είναι μια από τις αγαπημένες μου, και όχι μόνο επειδή ήταν μία από τις ιδρύτριες του Aperture, ούτε επειδή ήταν το θέμα μιας από τις τελευταίες μου εκθέσεις στο MoMA. Πίστευε ακράδαντα ότι οι φωτογραφίες θα μπορούσαν να κάνουν τον κόσμο ένα καλύτερο μέρος και αφιέρωσε τη ζωή της σε αυτόν τον σκοπό. Όσον αφορά την ονομασία των αγαπημένων μου σύγχρονων φωτογράφων, είμαι σίγουρη ότι μπορείτε να καταλάβετε ότι πρόκειται για επικίνδυνο έδαφος! Υπάρχουν δύο εξαιρετικά ταλαντούχοι καλλιτέχνες που έχω στο μυαλό μου καθώς εκδίδουμε τα πρώτα τους βιβλία φέτος: η Ντιόν Λι και ο/η Ελ Πέρεζ. Οι προσεγγίσεις τους στο μέσο είναι εντελώς διαφορετικές, αλλά ο καθένας τους με βοηθά να αναμετρηθώ με το γιατί οι φωτογραφίες έχουν σημασία σήμερα, και είμαι απίστευτα ευτυχής που τους έχουμε στη λίστα μας, ώστε να εμπνευστούν και άλλοι με παρόμοιο τρόπο.

μονογραφία της Ντιόν Λι

μονογραφία του/της Ελ Πέρεζ

Υπάρχουν μια-δυο εμβληματικές φωτογραφίες που ανακαλείτε συνεχώς στο μυαλό σας;

 Αν και μπαίνω στον πειρασμό να αναφέρω το Migrant Mother της Ντοροθέα Λανγκ, είναι σχεδόν υπερβολικά συμβολικό. Έτσι, αντί για αυτό, θα ξεχωρίσω μια φωτογραφία που θα εκτίθεται μόνιμα στην Columbus 380, σε έναν χώρο ακριβώς δίπλα στην γκαλερί (και ορατό από αυτήν): την εικόνα του εξωφύλλου του Κουάμε Μπράθγουεϊτ: Black Is Beautiful, την οποία η οικογένεια δώρισε πρόσφατα στο Aperture. 

 

 

 

Ντοροθέα Λανγκ, 'Migrant Mother', Νιπόμο, Καλιφόρνια, (1936). 
Image via Library of Congress

 

η μονογραφία του Κουάμε Μπράθγουεϊτ 'Black Is Beautiful' (Aperture, 2019)

 

Είναι μια μεγάλη εκτύπωση της Σικόλο Μπράθγουεϊτ που φοράει ένα διακοσμημένο με χάντρες κάλυμμα κεφαλής από την Κάρολυ Πρινς, φτιαγμένο γύρω στο 1967. Η αντίθεση της γεμάτης αυτοπεποίθηση έκφρασης του μοντέλου και της απλότητας του φόντου σε χρώμα ώχρας με την πληθωρικότητα του εξαίρετα φιλοτεχνημένου φωτοστέφανου της είναι απλά μεγαλοπρεπής και αξέχαστη. (μτφρ. Κ. Λ.)

 

 επιμέλεια-μετάφραση: Κάππα Λάμδα
© periopton

Απαγορεύεται από το δίκαιο της Πνευμ. Ιδιοκτησίας
η καθ' οιονδήποτε τρόπο χρήση/αναπαραγωγή/ιδιοποίηση
του παρόντος άρθρου (ολόκληρου ή αποσπασμάτων)