Οι φουάρ του Παρισιού είναι άδικες προς τα περιοδικά

2.30' διάβασμα

 

 

📸© Κ.Λ.
all rights reserved

ανοιχτή επιστολή διαμαρτυρίας της Κατρίν Μιγέ, διευθύντριας σύνταξης του περιοδικού Artpress
(να λοιπόν που συμβαίνουν και εις Παρισίους «ατυχή» περιστατικά )

 

Μετά το Paris Photo, αρκετά περιοδικά – Beaux Arts, Numéro, De l’air, L’Œil/Le Journal des arts, ESSE και Artpress – έστειλαν μήνυμα στους διοργανωτές, δυσαρεστημένα που έπρεπε να στελεχώσουν τα περίπτερά τους, το βράδυ των εγκαινίων, ανάμεσα στις μυρωδιές μιας κουζίνας που είχε στηθεί κοντά, και στη συνέχεια, τις επόμενες ημέρες, που έπρεπε να ελπίζουν για επισκέπτες στο τέλος του αδιέξοδου όπου είχαν υποβιβαστεί, πράγματι κοντά στις παρουσιάσεις για τα βιβλία φωτογραφίας, αλλά, δυστυχώς, όχι απαραίτητα στο πιο πολυσύχναστο σημείο (1). Στην Art Paris την περασμένη άνοιξη, τα περιοδικά ήταν τοποθετημένα σε μεγάλη απόσταση από τις γκαλερί, στο πίσω μέρος, σε μια ιδανική διαδρομή για όσους αναζητούσαν τις τουαλέτες. Δεν μπορώ να πω τίποτα για την Art Basel Paris, η οποία απέρριψε αμέσως το artpress και την οποία υποψιάζομαι –αφού δεν λάβαμε απάντηση στα αιτήματά μας που τους στείλαμε– για ένα είδος ιδεολογικής λογοκρισίας. Αρκετά ειπώθηκαν.

Ωστόσο, τα περίπτερα που παραχωρούνται στα περιοδικά δεν είναι δωρεάν· συνεπάγονται μια ανταλλαγή για μια σελίδα διαφήμισης, και δεδομένου του μικρού αριθμού τετραγωνικών μέτρων που καταλαμβάνει ο καθένας, δεν θα κόστιζε περισσότερο να τους διατεθεί ο χώρος όπου βρίσκονταν παλαιότερα, μεταξύ της εισόδου και της εξόδου της έκθεσης, όπου οι πιο περίεργοι επισκέπτες θα μπορούσαν να βρουν υλικό για να επεκτείνουν την εξερεύνησή τους, να γνωρίσουν καλύτερα, να συμμετάσχουν σε συζητήσεις – όπου σήμερα βρίσκουν δωρεάν φυλλάδια που δημιουργούν αθέμιτο ανταγωνισμό για τα περιοδικά.

Το Artpress συμμετείχε στο FIAC (Διεθνής Έκθεση Σύγχρονης Τέχνης) -το οποίο καταργήθηκε, ας θυμηθούμε, υπέρ του Art Basel Paris- από τη στιγμή της δημιουργίας του το 1974, σε μια εποχή που τέτοιες πρωτοβουλίες ήταν απαραίτητες για να προσεγγίσουν ένα κοινό που απείχε πολύ από το να έχει κερδιθεί από τη σύγχρονη τέχνη, όταν οι γκαλερί άνοιγαν μια αγορά η οποία, στη Γαλλία, ήταν εξαιρετικά μικρή. Η δουλειά έγινε. Οι πρωτοπόροι δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον.
Αλλά είναι πλέον το κοινό —ιδιαίτερα το κοινό των φιλότεχνων— για πάντα εξασφαλισμένο; Νέες γενιές έρχονται, τα κριτήρια εξελίσσονται και τα περιοδικά είναι εκεί για να υφαίνουν συνδέσεις, να συνδέουν με το παρελθόν, να φωτίζουν το παρόν, να προσφέρουν αναλυτικά εργαλεία, να πυροδοτούν συζητήσεις με βάση την ποικιλομορφία των δεσμεύσεων του καθενός, αλλά απαραίτητα με την απόσταση της κριτικής τους στάσης. Πόσες μαρτυρίες έχω συγκεντρώσει από ενθουσιώδεις συλλέκτες που έλεγαν ότι στην αρχή, όταν ίσως ήταν ακόμα φοιτητές, είχαν βρει στις σελίδες του artpress τα πρώτα τους σημεία αναφοράς.

Οι ίδιες οι γκαλερί το γνωρίζουν καλά: σήμερα ίσως ακόμη περισσότερο από χθες (με εντονότερο τον ανταγωνισμό), προσπαθούν να μας κινήσουν το ενδιαφέρον για τον έναν ή τον άλλον καλλιτέχνη που εκπροσωπούν, για την μία ή την άλλη έκθεση τους, μέσω δελτίων τύπου που πλημμυρίζουν τα ηλεκτρονικά μας ταχυδρομεία, μέσω των δεξιοτήτων των υπευθύνων επικοινωνίας τους ή μέσω της περισσότερο ή λιγότερο πειστικής δύναμης των πρακτορείων τύπου που προσλαμβάνουν. Οι γκαλερί είναι οι κύριοι υπεύθυνοι, για τους συλλέκτες που τις εμπιστεύονται, για την εμπορική αξία των έργων, αλλά γνωρίζουν επίσης τη σημασία αυτού που ονομάζεται συμβολικό κεφάλαιο.
Στην απαρχή των μεγάλων εκθέσεων τέχνης βρίσκονταν οι γκαλερίστες: ο Ερνστ Μπάιλερ στη Βασιλεία, ο Ντανιέλ Ζερβί στο Παρίσι. Τώρα αυτές οι εκθέσεις διαχειρίζονται από εταιρείες, ακόμη και ομίλους, οι διευθυντές των οποίων ξεχνούν σε ποια πρωταρχική ανάγκη ανταποκρίνονται τα έργα τέχνης – ή, σε ορισμένες περιπτώσεις, δεν το γνωρίζουν καθόλου.
Κατρίν Μιγέ


(1) Το Paris Photo στην απάντησή του, αναγνωρίζει ότι η τοποθεσία δεν ήταν ιδανική και ζητά συγγνώμη για την έλλειψη σήμανσης στον χάρτη της έκθεσης και στους χώρους των εκθεμάτων. 

 

 

επιμέλεια-εικόνα-μετάφραση: Κάππα Λάμδα
© periopton

Απαγορεύεται από το δίκαιο της Πνευμ. Ιδιοκτησίας
η καθ' οιονδήποτε τρόπο χρήση/αναπαραγωγή/ιδιοποίηση
του παρόντος άρθρου (ολόκληρου ή αποσπασμάτων)